Te dwa pojęcia bywają ze sobą mylone, choć odnoszą się do różnych obszarów funkcjonowania psychicznego.
Zaburzenia osobowości to trwałe wzorce myślenia, odczuwania i zachowania, które utrudniają budowanie relacji, radzenie sobie z emocjami czy odnajdywanie się w codziennym życiu.
Osobowość kształtuje się latami – w dzieciństwie, w relacjach z bliskimi – i to właśnie tam często mają swoje źródło trudności. Zaburzenia osobowości nie są „epizodem”, ale raczej stałym sposobem bycia, który może prowadzić do cierpienia – zarówno osoby doświadczającej trudności, jak i jej otoczenia.
Zaburzenia psychiczne i zaburzenia nastroju (np. depresja, zaburzenia lękowe, zab. Obsesyjno-kompulsywne) mogą pojawić się nagle i mają konkretne objawy (np. obniżony nastrój, bezsenność, lęki, urojenia, zachowania przymusowe) i mogą ustępować po leczeniu farmakologicznym lub psychoterapeutycznym.
Choroby psychiczne takie jak schizofrenia, czy choroba afektywna dwubiegunowa również mogą pojawić się nagle, mają wiele źródeł (biologiczne, psychologiczne, społeczne) i zawsze są związane z określonymi, nasilonymi objawami (np. bezsenność, lęki, urojenia, wzmożona energia, depresja). W wyniku odpowiedniego leczenia farmakologicznego można utrzymywać stan remisji. Psychoterapia i wsparcie psychologiczne wspiera leczenie.
To, co ważne: jedno nie wyklucza drugiego. Osoba z zaburzeniem osobowości może również doświadczać choroby psychicznej – i odwrotnie. Zarówno jedno, jak i drugie zasługuje na uważność, zrozumienie i profesjonalną pomoc.
Jeśli mierzysz się z podobnym dylematem i nie wiesz jak się do niego zabrać, jesteśmy tutaj aby Ci pomóc.
